چند روزی است مدام به آن ساداتِ جوان و تحصیل کرده ای فکر میکنم که تقدیر او را برای زندگی مشترک از ایران راهی عراق کرد…
مدتی نگذشت که با مشقات فراوان باردار شد و اصرار داشت که بچه باید در خاک ایران بدنیا بیاید.
همان هم شد،سید امیر عباس در سالروز ولادت حضرت عباس (ع) در تهران متولد شد!
بانوی جوان اینبار به همراه پسرش به عراق برمیگشت.به محض برگشتن شان موضوع تازه ای مطرح شد، سفر حج!
امیرعباس درگیر بیماری شدید تنفسی بود و طاقت مسافرت یک‌ماهه و گرمای عربستان را نداشت!
مادر اما تصمیمش را گرفته بود! همانند مادر موسی کلیم الله، از نوزاد دلبندش گذشت و راهی حج شد و یکماه دوری از دلبستگی هایش را برای وصال محبوب، به جان خرید.
کسی چه میداند! شاید یکی از آن سه دعای مستجابش هنگام دیدن کعبه،دعای عاقبت بخیری در کنار خانواده اش بوده…
ایام حج تمام شد و دو سه سال اخیر با شروع جنگ افروزی های رژیم کودک کش اسرائیل در لبنان، بار دیگر تقدیر او و همسرش را برای انجام رسالت شان به کشوری دیگر میکشاند. خانوادگی راهی لبنان شدند!
چند روزی از سفرشان به لبنان نگذشته بود که تقدیر برای سومین بار ، هجرتی دیگر برایش رقم می‌زد ، متفاوت از دفعات قبل
اینبار بانوی جوان قصه ما به همراه همسر و فرزندش در خاک لبنان به دست شقی ترین انسانها،،،مهاجر الی الله شدند…
به این فکر میکنم که شاید راز عاقبت بخیری و شهادت،خلاصه میشود در یک کلمه؛ آن هم هجرت!
هجرت از محل سکونت، هجرت از تعلقات وتمام راحت طلبی ها و در آخر هجرت از خود…